چگونگی رفتار قهرمان ملی با اسیران جنگی
در زمان مقاومت اول یکی از قومندان‌ها بیش از سی نفر از اسیران طالب را به پنجشیر انتقال داد و آنان را در قریه‌ی بهارک جایی که زندان بود نگهداری می‌کردند
همان روز آمر صاحب شهید همراه با جمعی از قومندانان به همانجا حضور داشتند همین که آن سی نفر آمر صاحب را دیدند یکی‌یکی پیش آمدند تا دستش را ببوسند اما آمر صاحب نمی‌گذاشت و از این کار ابا می‌ورزید
در میان آن اسیران جوانی قوی‌هیکل از قندهار بود وقتی نوبتش رسید به‌جای این‌که خم شود و دست آمر صاحب را ببوسد با جرئت و اعتماد به‌نفس با او دست داد و صحبت کرد
آمر صاحب از این رفتار جوان خوشش آمد از او پرسید
«نامت چیست»
جوان با همان جرئت جواب داد آمر صاحب از روحیه و شهامتش بیشتر خوشش آمد و به افرادش دستور داد
«به این‌ها پول و لباس بدهید و همه را آزاد کنید»
بعد رو به اسیران کرد و گفت
شما اسیر هستید اما این دلیل نمی‌شود که بیایید و دست مرا ببوسید این‌که شما به تحریک طالبان پیوستید و با ما جنگیدید یک بحث جداست شما در انتخاب راه‌تان اشتباه کردید اما نباید عزت نفس و غرور جوانی‌تان را از دست بدهید
مثل همین جوان قندهاری با عزت و غیرت بایستید حواستان باشد که جوانی مردانگی و غرورتان را نشکنید اسیر شدن عیب نیست اما نباید به خاطر اسیر شدن خودتان را کوچک بسازید و برای بوسیدن دست کسی خم شوید
بعد رو به همان جوان قندهاری کرد و با تحسین گفت
آفرین
سپس به افرادش دستور داد که از آن جوان دو برابر دیگران پذیرایی و عزت‌داری کنند
این است بزرگی یک انسان
آمر صاحب حتی در برابر دشمن اسیرش هم عزت نفس غرور و مردانگی را می‌دید و حرمت می‌گذاشت برایش مهم نبود که آن جوان در کدام جبهه جنگیده چیزی که برایش ارزش داشت شهامت شخصیت و حفظ عزت انسانی بود
روح آمر صاحب شهید شاد و یادش گرامی باد او رفت اما درس جوانمردی بزرگواری و انسانیتش هنوز در دل‌ها زنده است